Kielich błogosławienia, który błogosławimy, czyż nie jest społecznością krwi Chrystusowej? Chleb, który łamiemy, czyż nie jest społecznością ciała Chrystusowego? Albowiem jednym chlebem, jednym ciałem wielu nas jest.
Rozważanie
Jeden jest kielich, chociaż zawarty w nim sok pochodzi z wielu gron; podobnie jeden jest chleb, chociaż składa się z wielu ziaren. Jeśli ziarna mają stać się chlebem dla drugich, nie mogą zachować swojej indywidualności i własnego życia; podobnie grona nie mogą pozostać gronami, jeśli mają stać się życiodajnym napojem. Dostrzegamy więc piękno stwierdzenia Apostoła, iż członkowie ludu Pana są uczestnikami jednego chleba i jednego kielicha. Nie ma innego sposobu osiągnięcia nowej natury, jak przez przyjęcie Pańskiego zaproszenia do picia z Jego kielicha, łamania nas z Nim jako członków jednego chleba, pogrzebania z Nim przez chrzest w Jego śmierć, a tym samym zyskania z Nim chwały, czci i nieśmiertelności zmartwychwstania. (R 2771)
Komentarz epifaniczny
Chociaż główną myślą symbolizowaną w Wieczerzy Pańskiej jest usprawiedliwienie, drugorzędną jest poświęcenie. Z tego punktu widzenia kielich napełniany dla nas przez Ojca symbolizuje cierpienia związane z procesem ofiarniczego umierania, a chleb przedstawia człowieczeństwo Kościoła składane w ofierze na śmierć. W Pamiątce Wieczerzy pokazana jest zatem śmierć Kościoła i Jezusa.